Отыз бес жас, отыз бес жыл, отыз күн. 
Жылдамдықпен жүйткіп өтті тоқтамай. 
Отыз беске келгенімді түсіндім: 
Айнаға кеп қарағанда байқамай. 

Самайыма қар жауғандай ағарып, 
Өзгерістер енген екен бейнеме. 
Суреттерден қарап тұрар жанданып, 
Көз айналам толған әжім, шеңбер не? 

Көктем екен сәби кезім, өскенім. 
Жалын атқан жастық шағым жаз кезім. 
Пісіп болып, қамбам толған кезімді, 
Айдай анық, өмірімде күз дерім. 

Басқа реңі бар екенін аспанның, 
Суық, қатты болатынын тастардың, 
Енді сездім, енді сездім, мен адам 
Бар нәрсенің екі жүзді астарын. 

Әр туғанның өлімі бар басында. 
Бір күлгеннің жылауы тұр қасында. 
Жылағанда жұбататын жолдастың 
Түсінбедім мен қадірін жасымда. 

Сендім енді жатқандардың тұрмасын, 
Өлімі жоқ тірі жанның болмасын. 
Кім біледі қай жыл, қай жас, қай жерде 
Жансыз тәнді жер қойнына алмасын. 

1999, Түркістан.

Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder. 
Dante gibi ortasındayız ömrün. 
Delikanli çağımızdaki cevher, 
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün, 
Gözünün yaşına bakmadan gider. 
Şakaklarima kar mı yağdi ne? 
Benim mi Allahim bu çizgili yüz? 
Ya gözler altindaki mor halkalar? 
Neden böyle düşman görünüyorsunuz; 
Yıllar yılı dost bildigim aynalar? 
Zamanla nasıl degisiyor insan! 
Hangi resmime baksam ben degilim: 
Nerde o günler, o sevk, o heyecan? 
Bu güler yüzlü adam ben degilim 
Yalandir kaygisiz oldugum yalan. 
Hayal meyal speylerden ilk askimiz; 
Hatirasi bile yabanci gelir. 
Hayata beraber basladigimiz 
Dostlarla da yollar ayrildi bir bir; 
Gittikçe artiyor yalnizligimiz 
Gökyüzünün baska rengi de varmis! 
Geç farketttim tasin sert oldugunu. 
Su insani bogar, ates yakarmis! 
Her dogan günün bir dert oldugunu, 
Insan bu yasa gelince anlarmis. 
Ayva sari nar kirmizii sonbahar! 
Her yil biraz daha benimsedigim. 
Ne dönüp duruyor havada kuslar? 
Nerden çikti bu cenaze? Ölen kim? 
Bu kaçinci bahçe gördüm taruma. 
N\'eylesin ölüm herkesin basinda. 
Uyudun uyanamadin olacak 
Kim bilir nerde, nasil, kaç yasinda? 
Bir namazlik saltanatin olacak. 
Taht misali o musalla tasinda.